Om 17u werden we door een tuktuk van onze guesthouse naar het busstation gebracht. Daar aangekomen merkten we meteen het mentaliteitsverschil op tussen de Laotianen en de Vietnamezen. Waar de Laotianen zeer rustig, gemanierd en vriendelijk zijn, zijn de Vietnamezen zeer actief, ongemanierd (of gemanierd op hun eigen manier ;)) en vrij brutaal. De bus waarin we 23 uur zouden doorbrengen leek nergens op! Vuil, vies en leek elk moment uit elkaar te kunnen vallen. Ik denk dat de kippen zelfs hun twijfels hadden over de technische toestand van de bus... Maar goed, we moeten in Vietnam geraken en dit was de goedkoopste manier. Hop hop, we zijn vertrokken!
Okay, de bus heeft het niet begeven, wij waren nog, hoewel geradbraakt, intact. Hop naar ons volgende vervoersmiddel: de slaaptrein. Hoge verwachtingen hadden we niet, want we hadden een ticketje voor 3de klasse (eerste en tweede was uitverkocht). Onze trein vertrok om 1u s nachts. Op het perron stonden enkel Vietnamese mannen, geen vrouw te bespreuren. De Vietnamese mannen toonden op een voor ons ongepaste manier interesse in ons: GAPEN! Voor u komen staan in een groepje, naar u kijken van kop tot teen, tegen elkaar roddelen en verder gapen! Tja, veel kan je daar niet aan doen behalve dan u heel ongemakkelijk voelen... en hopen dat zij niet in ons treincompartiment slapen! Hierboven werd onze smeekbede goed ontvangen want we sliepen met drie in een compartiment (die normaal voor 6 bedoeld was) en onze roommate was een Vietnamese tienerjongen die niet geinteresseerd was in onze aanwezigheid! De trein heeft ons vervolgens op een aangename manier in slaap gewiegd! Zalig!
9 uren later werden we wakker in Danang waar we een minibusje hebben genomen naar alweer een werelderfgoedstadje, Hoi An.
In Hoi An hebben we genoten van de hele oude straatjes, de heel drukke kleine marktjes, de vele kleermakers, de vele tempels, de leuke bars en het lekkere eten.
Een daguitstap naar de site My Son stond ook op ons programma.
"My Son is gebouwd tussen de 4e en de 12e eeuw. Het hindoestaanse heiligdom is een groot complex, bestaande uit meer dan 79 religieuze gebouwen, onder andere tempels en torens die onderling verbonden zijn door ingewikkelde ontwerpen van rode baksteen. Het belangrijkste gebouw is de toren die gebouwd is als woonplaats voor de goden, met name Shiva. De architectuur in My Son is één van de belangrijkste toeristische attracties in de provincie Quang Nam.
In 1999 is het heiligdom van My Son opgenomen op de Werelderfgoed lijst van UNESCO." (Wikipedia) :) Voila, weer werelderfgoed bewonderd!
Na onze drie dagen in Hoi An hebben we de bus genomen (jaja, een heel comfortabele!) richting Hue (4 uurtjes). Aangekomen in Hue vonden we een goedkope guesthouse en zijn we de stad gaan verkennen. Hue is een vrij grote stad dat verdeeld wordt door de Perfume River in een oud en nieuw gedeelte. Het oude gedeelte was vroeger de keizerlijke hoofdstad van Vietnam en daar is bijgevolg veel te bezoeken. Enkele van deze gebouwen hebben sinds 1993 de titel Werelderfgoed gekregen. We hebben 2 chauffeurs gehuurd voor een dagje en met de brommer hebben we alles bezocht! Spijtig dat het in de namiddag heel hard begon te regenen.
Hue, de stad van de motorbikes!
Straks vertrekken we met de bus maar Hanoi, de huidige hoofdstad van Vietnam. Een busrit van 15 uur in een ons beloofde comfortabele slaapbus... we zijn weer eens benieuwd! :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten